ŞEMSİYELİ KIZ
Elinde şemsiyesi kenardan telleri çıkmış
Yağmur sızdırıyor üstündeki delikten
Yanaklarına dökülüyor su
Süzülüyor dudaklarına kavuşuyor.
Hiç umursamıyor sızıntıyı
Belki de hoşuna gidiyor.
Ağlıyormuş gibi görünüyor
Ama ağlamak nasıl bir şey ki bilmiyor.
Gözleri duygusuz bakıyor farkında.
Yapacak bir şey yok o da öyle.
Çok önceleri satmış yüreğinin saçmalıklarını
Bir taştır belki yerindeki…
Saçmalamayan yürek olmaz ki…
Elleri soğuktan üşümüş.
Hafiften titriyor belli etmiyor.
Ama soğuk değil onu titreten.
Belki de titreyen hava…
Kızdan ötürü üşümüş…
Kaç zaman oldu bakıyorum.
Kaşları dahil çatılmıyor kızın
Memnuniyeti zaten yok…
Belki görmüyor bile beni…
Kaillik bir durumum yok ortada
Şemsiyem bile yok ellerimde
Budala yağmurları değmiyor bedenime
Islanamıyorum bile…
Ellerim güçsüz, incecik vücudum
Tüm kuvvetim yüreğime toplanmış
Yetmiyor mücadeleme…
Açıyorum şemsiyemi
Yürüyorum bilmediğim en güzel yere,
Bir başka yağmurda ıslanırım belki diye...