MEÇHUL KOKU
Yayılmış gökyüzüne;
iğrenç denecek kadar kötü
Ama bir o kadar da hüzünlü
Şahsa münhasır bir koku.
Sahibi belli değil diyorlar,
Oysa ben biliyorum…
Gizli gizli gülüyorum içimden,
Sessizce osurup koca bir sınıfı kokutmuş
Bir küçük öğrenci gibi.
Ellerim birbirine dolanıyor heyecandan,
Anlayacaklar diye birazcık korkuyorum.
Hemen bir nara patlatıyorum,
“Kim yaptı lan bunu” diye.
Şüphe dağıtıyorum kendimce,
Hatta bir süre sonra gaza gelip
Bir de küfür savuruyorum.
İşte şimdi oldu diyorum içimden yine.
Ben bile inanır gibi oluyorum,
Belki de inanmak istiyorum,
Çünkü hakikat ellerimi titretiyor…
Çok geçmeden bulunuyor kokunun nedeni;
Kuytu bir köşede bir yürek leşi,
Ama ne yazık ki meçhul sahibi...
Oysa ben biliyorum…
İçimden gizli gizli gülüyorum…